Wszystko zaczęło się od dalmatyńskiego odcinka Makłowicza, który odpaliłam w tle, jedząc pizzę w środku warszawskiej jesieni. (Nie planowałam wtedy zmieniać życia, serio! ;)) Chwilę później byłam już w Dubrowniku – i przepadłam.

Zaczęłam chodzić, rozmawiać, smakować, poznawać. Wsiąkłam w tempo tego miejsca, w ludzi, którzy przyjmują cię jak swojego, oraz w morskie zachody słońca, które koją jak nic innego.

Może to przez to graficzne oko i miłość do analogowych zdjęć… ale zawsze przyciągają mnie miejsca z duszą, światłem i lokalną historią.

I tak zostałam – nie tylko z wyboru, ale też z miłości.

Dziś mam tu rodzinę, trójkę półchorwackich dzieci i codzienność, która smakuje solą, oliwą i kawą (prawie zawsze zimną), wypitą gdzieś między codziennym chaosem a słońcem.

Podobno nic nie dzieje się bez powodu, więc chyba po prostu miałam być tu i teraz – i dzielić się tym kawałkiem świata tak, jak sama chciałabym go zobaczyć, gdybym trafiła tu pierwszy raz!

Jeśli coś w tym rytmie z Tobą rezonuje – odezwij się.
Może to właśnie dobry moment, żeby zaplanować coś swojego.